Metrogreece.gr - Χριστίνα Αυγερινού - Στο γέλιο της καταιγίδας




Η συγγραφέας Χριστίνα Αυγερινού μιλάει στο metrogreece.gr για το μυθιστόρημά της «Στο γέλιο της καταιγίδας» που κυκλοφορεί από την «Άνεμος εκδοτική».


Κρατάμε στα χέρια μας το πρώτο σας βιβλίο με τον οξύμωρο, θα λέγαμε, τίτλο «Στο γέλιο της καταιγίδας». Πείτε μας με λίγα λόγια τι πραγματεύεται…

Στο μυθιστόρημα αυτό θα συναντήσουμε την Αλίκη, μια νεαρή καλλιτέχνιδα, η οποία, με αφορμή την απρόσμενη συνάντησή της μ’ ένα πρόσωπο του παρελθόντος, που δεν είναι άλλο από τον άντρα που κάποτε της ξύπνησε τον έρωτα κι έπειτα αναιτιολόγητα την εγκατέλειψε, μας διηγείται καθοριστικά για τη ζωή της «στιγμιότυπα» των περασμένων και παράλληλα την εξέλιξή της –θετική ή αρνητική- στον χρόνο της αφήγησης. Πρόκειται, δηλαδή, φαινομενικά για το «άτυπο» ημερολόγιο της ηρωίδας, στην ουσία του, όμως, είναι ένα διαρκές παιχνίδισμα με τον χρόνο, που σκοπό έχει την κατάδειξη της επίδρασης ορισμένων ανθρώπων και καταστάσεων στην πορεία μας.


Έτσι, ενώ σε πρώτη ανάγνωση είναι μια ερωτική ιστορία, εσείς της δίνετε νέες προεκτάσεις…

Πράγματι, σε ένα πρώτο επίπεδο φαίνεται απλώς να παρακολουθούμε την εξέλιξη της ερωτικής σχέσης των δύο κεντρικών προσώπων, του Πάρι και της Αλίκης, ιδωμένη, όμως, μέσα από ένα πολύ συγκεκριμένο πρίσμα, απ’ τα μάτια της κοπέλας. Στην πορεία, ωστόσο, ανακαλύπτουμε κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιώδες, τη διαδικασία ωρίμανσης ενός ανθρώπου – εν προκειμένω της αφηγήτριας-ηρωίδας –, ο οποίος ξεπερνώντας τα εμπόδια, όχι τόσο εξωτερικά όσο εσωτερικά, και τα προσωπικά του επώδυνα τραύματα, καταφέρνει να ορθοποδήσει, να πιστέψει ξανά στον εαυτό του, τις δυνάμεις του και να παλέψει για την πραγματοποίηση των πιο κρυφών του ονείρων. Είναι πραγματικά μια διαδικασία επίπονη και χρονοβόρα, που απαιτεί μεγάλα αποθέματα ψυχικής αντοχής, λειτουργεί, εντούτοις, απελευθερωτικά, σχεδόν λυτρωτικά.


Θεωρείτε, δηλαδή, πώς ο μεγαλύτερος εχθρός για έναν άνθρωπο είναι ο εαυτός του;

Ακριβώς. Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, σκληρότερος και πιο επικίνδυνος αντίπαλος στη ζωή απ’ τον ίδιο μας τον εαυτό. Ξέρετε, πολλές φορές έχουμε την απατηλή αίσθηση πως αυτοί που αποκλειστικά ευθύνονται για ό,τι κακό μας συμβαίνει είναι οι τρίτοι, είτε πρόκειται για τους απαθείς ή αυταρχικούς γονείς, τον κακό δάσκαλο είτε για τον εγωκεντρικό σύντροφο και το φίλο που μας πρόδωσε. Ναι, σίγουρα έχουν και εκείνοι μερίδιο ευθύνης, αλλά εμείς τι στάση τηρήσαμε σ’ αυτό; Αφεθήκαμε απλώς στην άδικη μοίρα μας ή αντισταθήκαμε στην «καταστροφή»;
Αυτή τη συλλογιστική μάλιστα, κατ’ εμέ, μπορούμε να την εφαρμόσουμε σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μας, όχι μόνο στα πλαίσια της αυστηρά προσωπικής μας ζωής. Πάρτε για παράδειγμα τις τωρινές οικονομικο-πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Όλοι κατηγορούμε την «άτεγκτη» Μέρκελ, το ΔΝΤ κι όλο συλλήβδην το πολιτικό σύστημα της χώρας, ενώ στην πράξη παρακολουθούμε μοιρολατρικά τις εξελίξεις. Φυσικά, υπάρχουν ευθύνες και βαθιές αιτίες που προκάλεσαν όλα αυτά τα προβλήματα. Εμείς, όμως, ως λαός, με ποιο τρόπο προασπίζουμε τα κεκτημένα μας ή πώς αντιμετωπίζουμε εκείνους που αγωνίζονται γι’ αυτά;


Η Αλίκη προσπάθησε να διαγράψει το παρελθόν, αλλά απέτυχε. Γιατί πιστεύετε πως συνέβη αυτό;

Η Αλίκη είχε την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσε να θάψει ένα κομμάτι της ζωής της «στον πάτο μιας χάρτινης καρδιάς», όπως η ίδια αναφέρει. Δεν τα κατάφερε... Πώς θα μπορούσε, άλλωστε; Τα γεγονότα της ζωής μας δεν είναι αρχεία στη μνήμη ενός υπολογιστή, για να χρησιμοποιήσουμε όρους τεχνολογικούς, που διαγράφονται μ’ ένα απλό delete.
Ξέρετε, οι ψυχολόγοι συχνά μιλούν για «συναισθηματικό πάγωμα», μια άμυνα επιστρατευμένη από έναν άνθρωπο αδύναμο ν’ αντέξει το μεγάλο πόνο, την αδικία, δυσάρεστες καταστάσεις. Αυτό, ακριβώς, προσπάθησε να κάνει και η Αλίκη αρχικά, να παγώσει όσα την θύμωναν, την πλήγωναν, την πονούσαν. Το αποτέλεσμα; Έσπρωξε τα συναισθήματα αυτά στο ασυνείδητο, φόρεσε ένα ψεύτικο χαμόγελο και χώθηκε στην «ασφάλεια» της μοναξιάς της. Όταν, όμως, αυτά βγήκαν πάλι στην επιφάνεια με την επιστροφή του άντρα, ήταν πολύ πιο ορμητικά, επώδυνα και καταστροφικά για αυτήν. Τότε μόνο συνειδητοποίησε, έστω κι αργά, πως αν δεν τα αντιμετώπιζε, δεν τα αναγνώριζε ως δικά της και δεν τα εξωτερίκευε, δεν θα κατάφερνε ποτέ να συμφιλιωθεί μαζί τους και με τον εαυτό της, ποτέ δεν θα προχωρούσε ξανά μπροστά.


Ολόκληρο το έργο σας διαπνέεται από έναν εντονότατο λυρισμό και μια ποιητική σχεδόν διάθεση. Ήταν μια συνειδητή επιλογή ή απλώς «έτυχε»;

Ήταν μια απόλυτα συνειδητή επιλογή, στο βαθμό, βέβαια, που επιτεύχθηκε, η οποία, μάλιστα, οφείλεται σε δύο βασικούς παράγοντες, έναν καθαρά προσωπικό και έναν εξωγενή, επιβεβλημένο απ’ την ίδια την ιστορία.
Γενικά, είναι πολύ σημαντικό για μένα ο λογοτεχνικός λόγος να έχει ροή, μουσικότητα, διότι μέσα απ’ την ηχητική του οργάνωση είναι δυνατό όχι μόνο να δηλώνει με λέξεις τα όποια συναισθήματα ή καταστάσεις, αλλά και να τα υποβάλλει με τρόπο έμμεσο στον αναγνώστη, παρασύροντάς τον, μυώντας τον στα γεγονότα της πλοκής.
Απ’ την άλλη, η ίδια η ιστορία «ζητούσε» να είναι λυρική, καθώς πρωτεύουσα θέση σ’ αυτήν έχει η εσωτερική παρά η εξωτερική ζωή των ηρώων, τα νιώσματα κι οι αναμνήσεις, ο έρωτας, το πένθος, ο φόβος, η ευτυχία τους. Όλα αυτά πώς θα μπορούσαν καλύτερα ν’ αποδοθούν αν όχι με εικόνες παρμένες κυρίως απ’ τη φύση; Η αναγωγή τους, εξάλλου, σ’ ένα επίπεδο σχεδόν συμβολικό, εκτονώνει την όποια ένταση, που θα καθιστούσε το κείμενο «χλιαρά μελοδραματικό» ακόμη και σκληρό σε σημεία του για τον αναγνώστη.




Πηγή





Ακολουθήστε τον Άνεμο

  
      

Πνοή Ανέμου στην ελληνική ποίηση

Άνεμος Εκδοτική spot

Spot Χρήστος Φλουρής - «Σπίθα»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Λούσιfair, η βασίλισσα της Κυψέλης»

Spot Ελίνα Γαλανοπούλου - «Μια ζωή άντρες»

Spot Γιάννης Φιλιππίδης - «Κρατάς μυστικό;»

Συμπαραστάτες στο ταξίδι μας




Επικοινωνία:
Άνεμος Εκδοτική
Αιγίνης 14, Αθήνα
Τ.Κ. 11362
Τηλ. 210 8223574
Email: anemosekdotiki@yahoo.gr